Zoveel jaar was ik ondertussen al weer werkzaam binnen de kind en jeugdpsychiatrie (in de volksmond jeugd tbs). Hier verblijven jongeren met een strafrechtelijke maatregel en diverse psychische problematieken waarbij behandeling op diverse vlakken ervoor moet zorgen dat deze jongeren weer aan de samenleving kunnen deelnemen. Met een dosis zelfvertrouwen, een bak enthousiasme en het graag buiten de lijntjes denken zorgde ervoor dat ik hier ben aangenomen.

'De boel de boel laten'

De jaren vlogen voorbij waarbij, waarin mentale en fysieke gevechten met enige regelmaat voor kwamenIk liep persoonlijk steeds meer aan tegen de doelgroep die niet leek te willen en te kunnen veranderen. Een dag inspannen op het werk resulteerde niet meer in ontspanning op mijn vrije dagen. Die dosis zelfvertrouwen had plaats gemaakt voor een dosis wantrouwen en mijn enthousiasme veranderde in een houding van: de boel de boel laten en onzichtbaar zijn om vervolgens weer zo snel mogelijk naar huis te kunnen. 

Toen ik op een gegeven moment inzag dat ik mij steeds makkelijker en zonder schaamte ziek begon te melden en geld belangrijker leek dan het geluk op het werk wist ik dat ik iets moest veranderen. Die impulsieve enthousiaste ik was er niet meer….

'Wie ben ik?'

Op een gegeven moment ben ik bij mijn baas zijn kantoor binnen gelopen en zonder hier echt goed over nagedacht hebben sprak ik de woorden: ‘Wie ben ik? Ik voel me net een van de cliënten hier, ik lig liever de hele dag in bed zodat ik niet hoef te komen werken.”  Van burn-out achtige zaken wilde ik niets weten. 

Een aantal gesprekken met mijn team coördinator en met mijn baas leidde er toe dat ik uiteindelijk een onbekende weg in zou slaan. Ik zou een traject volgen en binnen de organisatie elders gaan werken. Hier had ik zelf ook een stem in en ik koos  voor een begeleid woon traject. Ik had geluk dat juist op dat moment er daar tijdelijk ruimte kwam vanwege een zwangerschapsverlof. Na deze periode was het weer onduidelijk waar ik binnen de organisatie zou komen werken. Maar ik dacht: ‘aanpakken wat ik pakken kan, je weet tenslotte nooit  wat er in die tijd weer kan gebeuren.

'Dosis zelfvertrouwen'

Hier werk ik momenteel al weer een paar maanden met cliënten die wel willen maar niet altijd goed kunnen. Die dosis zelfvertrouwen, die bak enthousiasme en het buiten de lijntjes denken komt weer terug. Ook is er wederom weer ruimte gekomen om tot het eind van het jaar te blijven. Dus ben ik aan het kijken naar de mogelijkheden voor een activiteitenbegeleider/coach. In mijn achterhoofd houdend dat er binnen die maanden wederom iemand binnen het team zou kunnen vertrekken en dus ruimte voor mij zou kunnen maken.

Een grote verandering die ik, achteraf, veel eerder had aan moeten maken. Het moeilijkste was om mij kwetsbaar op te stellen naar mijn baas en collega’s maar wat ik er voor terug gekregen heb maakt dat die moeilijke stap hierbij eigenlijk in het niets valt. En dan te beseffen dat ik van zoveel collega’s complimenten heb gekregen voor mijn aanpak en dat ik zelfs nu soms nog smsjes of mailtjes van oud- collegakrijg  die mij vragen over dat traject waar ik ben in gegaan en of er op mijn begeleid woon traject nog vacature ruimte komt omdat ze ergens anders willen werken dan bij de tbs kliniek.  

Terug naar overzicht